RSS Feed (xml)
ပီတိ တစ္ထုပ္ရယ္ ... ငါးတစ္ေကာင္ရယ္ ... ကုိ႐ုပ္ဆုိးရယ္
ဘေလာ့ဂ္ဂါသူငယ္ခ်င္းမ်ား ...
က်ေနာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ ပုိ႔သတဲ့ေမတၱာေၾကာင့္ ကုိ႐ုပ္ဆုိးတစ္ေယာက္ လမ္းခရီးေခ်ာ့ေမြ႕စြာနဲ႔ ရန္ကုန္သုိ႔ ေကာင္းမြန္စြာ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၿပီခင္ဗ်ား ...။
အားလုံးရဲ႕မ်က္စိထဲ ခရီးစဥ္ေလးကုိျမင္သာ ထင္သာျဖစ္သြားေအာင္ က်ေနာ္ေျပာျပမယ္။ စေနေန႔ (၀၄-ေအာက္တုိဘာ-၀၈)က က်ေနာ္ မနက္ ၅း၀၀နာရီေလာက္ အိပ္ယာကထၿပီး၊ ၀၅း၄၅မိနစ္မွာ Bus ကားစီးၿပီး ပန္းဆုိးတန္းဆိပ္ကမ္းကုိသြားတယ္။ ၀၆း၀၀နာရီမွာ ဖယ္ရီဘုတ္ (ရန္ကုန္-ဒလ)က စထြက္ၿပီး ၁၀မိနစ္ေလာက္စီးၿပီးတာနဲ႔ ဒလဘက္ကမ္းေရာက္သြားတာ။ အဲဒီမွာပဲ မနက္စာကုိ ထမင္းေၾကာ္နဲ႔ လဘၠက္ရည္တစ္ခြက္ စားေသာက္ၿပီး၊ ၀၆း၄၅ ေလာက္မ်ာ က်ေနာ္ လုိင္းကား (ဗန္ကား)နဲ႔ ေဒးဒရဲကုိ သြားတာ။ ကားခက တစ္ေယာက္ကုိ ေခါင္းခန္း ၄၀၀၀က်ပ္၊ အလယ္ခန္း ၃၀၀၀က်ပ္၊ ေနာက္ခန္း ၂၀၀၀က်ပ္ႏႈံးဗ်။ လမ္းမွာ တြံေတး၊ ေကာ့မႈး၊ ကြမ္းၿခံကုန္းစတဲ့ ရန္ကုန္တုိင္းပုိင္ၿမိဳ႕နယ္ေတြကုိျဖတ္သြားၿပီး၊ ရန္ကုန္တုိင္းနဲ႔ ဧရာ၀တီတုိင္းကုိ ဆက္စပ္ေပးထားတဲ့ ေဒးဒရဲတံတားကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး မနက္ ၈း၃၀ ေလာက္မွာ ေဒးဒရဲကုိ ေရာက္တယ္။ အခု လမ္းေတြက တစ္ခါသြား တစ္ခါဆုိးနဲ႔ ႀကံဳေနရတယ္။ မုိးတြင္းဆုိေတာ့ ခ်ဳိင့္ေတြအႀကီးႀကီးပဲ၊ ပုံမွန္ လုိင္းကားေတြ ရန္ကုန္-ဒလကုိ ၁-နာရီ ၁၅မိနစ္ေမာင္းတာ အခု ၁-နာရီ ၄၅-မိနစ္ေလာက္ေမာင္းရတယ္။ က်ေနာ္ ေဒးဒရဲေရာက္ေတာ့ ဆုိက္ကားနဲ႔ သစ္ဆုိင္ေတြကုိသြား အရင္က်န္ရွိတဲ့ ေငြေတြကုိေခ်၊ ေနာက္၀ယ္မယ့္သစ္စာရင္းေတြလုပ္နဲ႔ ၁၀နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ႐ြာကလာႀကိဳတဲ့ေလွေရာက္လာတာနဲ႔ ႐ြာကုိသြားတယ္။ ပုံမွန္အားျဖင့္ ၄၅-မိနစ္ သုိ႔ ၁-နာရီေလာက္ ျမစ္ေၾကာင္းအတုိင္းသြားရတယ္။ ေရတက္၊ ေရက်ေပၚမူတည္တာေပါ့။ ရာသီဥတုကေတာ့ သာယာလ်က္ပါပဲ။ ႐ြာကုိေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူတုိ႔ေဆာက္လုပ္ေနတဲ့ ေလွဆိပ္နဲ႔ နားေနေဆာင္ကုိ ဓါတ္ပုံ႐ုိက္၊ အဲဒီကလူေတြနဲ႔ စကားစျမည္ေျပာၿပီး ႐ြာထဲကုိ သဲအိတ္ေတြခင္းထားတဲ့ တာ႐ုိးေပၚကေန လမ္းေလွ်ာက္၀င္သြားတာေပါ့။ ေတြ႕သမွ်လူေတြ၊ အိမ္ေတြကုိ ေအာ္ဟစ္ႏႈတ္ဆက္ၿပီးေပါ့။
က်ေနာ္တုိ႔သြားတုိင္း အၿမဲတမ္းတည္ခုိေနက်အိမ္ေလးကုိေရာက္ေတာ့ ေလွ ၂-စီးတည္ေဆာက္ဖုိ႔နဲ႔ လုိအပ္တာေလးေတြကုိ ႐ြာကလူေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေလွ လုိအပ္တဲ့လူေတြစာရင္းကုိလည္း တစ္ခါတည္း မွတ္ခဲ့လုိက္တယ္။ ေနာက္အလွဴရွင္ေတြရလာတဲ့အခါ သူတုိ႔ကုိ လွဴအုံးမလုိ႔။ ေလွတစ္စီးက သစ္ဖုိးနဲ႔ လက္ခေပါင္း ၂သိန္းခြဲေလာက္ကုန္မွာ၊ တပ္မယ့္အင္ဂ်င္ရယ္၊ ရွပ္တန္း+အထုိင္ရယ္က ၂ သိန္းေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ကုန္မွာ။ ေဆာက္မယ့္ ေလွပုံစံက ေအာက္က ဓါတ္ပုံထဲက အလယ္ကေလွေလးအတုိင္းပါ။ ၁၈ ေပအရွည္၊ ေလွ၀မ္းအက်ယ္က ၂ေပ ၇လကၼ၊ အေပၚဗ်က္အက်ယ္က ၃ေပခြဲ ရွိတယ္။ ပုံမွန္အားျဖင့္ လူ ၈-ေယာက္ေလာက္ အသာေလးစီးလုိ႔ရတယ္။ ဆန္အိတ္၀န္အေနနဲ႔ေျပာမယ္ဆုိရင္ တစ္တင္းခြဲအိတ္ ၃၀ ေလာက္ အသာေလးတင္လုိ႔ရတယ္။
သူတုိ႔နဲ႔ေဆြးေႏြးအၿပီးမွာ ... ႐ြာလယ္မွာရွိတဲ့ ေဆာက္လက္စေက်ာင္းေလးကုိ ဓါတ္ပုံသြား႐ုိက္တယ္။ အမုိးရယ္၊ အခင္းရယ္ ၿပီးၿပီ၊ အေခ်ာသတ္ေနတာရယ္၊ ကာမယ့္ထရံကုိ ႐ြာသားေတြကုိယ္တုိင္ ခေရာင္း၀ါးနဲ႔ ရက္ေနလုိ႔ အၿပီးမသတ္ေသးတာ။ ေနာက္အပါတ္ေလာက္ဆုိရင္ အလုံးစုံၿပီးၿပီ။ ေက်ာင္းရဲ႕ပါတ္လည္မွာလည္း အရိပ္ရမယ့္အပင္ေတြစုိက္ထားတယ္။
အဲ ... တစ္ခုေျပာဖုိ႔ က်န္ေသးတယ္။ ေက်ာင္းရွိရာကုိမသြားခင္၊ ထမင္းစားခဲ့ေသးတယ္။ စားေကာင္းတယ္ဗ်။ ဘဲဥမြေၾကာ္ရယ္၊ ၀က္သားဟင္းရယ္၊ ငါးဒန္ဟင္းရယ္၊ ငပိရည္ အတုိ႔အျမဳပ္နဲ႔ေပါ့။ ထမင္းစားၿပီးလုိ႔ ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ မ်က္လုံးက စင္းလာေပမယ့္ အိပ္ဖုိ႔အခ်ိန္မရွိေတာ့တာေၾကာင့္ ကမန္းကတန္းပဲ အထုပ္ဆဲြၿပီးထြက္ရတာေပါ့။
ၿပီးေတာ့ .... ဆရာမနဲ႔ ေက်ာင္းသား/သူေလးေတြဆီကုိသြားၿပီး၊ ၀ယ္လာတဲ့ မုန္႔ေလးေတြကုိ ေ၀၊ ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔အားလုံးကုိ ဓါတ္ပုံ႐ုိက္လာခဲ့တယ္ (ေနာက္တစ္ေခါက္သြားမွ အဲဒီ ဓါတ္ပုံေလးကုိ ေပးရမယ္)။ ၿပဳံးေပ်ာ္ေနတဲ့ ကေလးေတြကုိ စလုိက္၊ ေနာက္လုိက္နဲ႔ သူတုိ႔ ဘာေတြလုိအပ္ေသးလဲလုိ႔ ေမးျမန္းတဲ့အခါ “ဗလာစာအုပ္ရယ္၊ ခဲတံရယ္၊ ပုံဆြဲစာအုပ္ရယ္”လုိတယ္တဲ့။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ဦး လာရင္၊ ၀ယ္လာခဲ့မယ္ေနာ္ဆုိေတာ့ သံၿပိဳင္ပါပဲ “ဟုတ္”တဲ့။
က်ေနာ္လည္း အားလုံးကုိႏႈတ္ဆက္၊ ေလွေပၚတက္ၿပီး႐ြာက ျပန္ထြက္ေတာ့ ၂-နာရီ ေက်ာ္ေနၿပီ။ ေဒးဒရဲေရာက္တာနဲ႔ “သမာဓိ”သစ္ဆုိင္ကုိ၀င္၊ သစ္ဖုိးေငြရွင္း၊ သဃၤန္းသားသစ္ေတြကုိစစ္ (အမွန္က ကုိယ္လည္း သစ္အေၾကာင္း မသိ၊ နားလည္သလုိလုိနဲ႔ ... အမ, သစ္ေတြက အနာအဆာကင္းပေစေနာ္၊ ေလွလုပ္မွာ အေရးႀကီးတယ္၊ ေရလည္က်မွ ျမဳပ္လုိ႔မျဖစ္ဘူးဗ် ... ဘာညာဆုိၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ ၿဖီးခဲ့တယ္ ဘာရမလဲ ... ႐ုပ္ဆုိးပဲဟာ :)) ၿပီးေတာ့ ေဒးဒရဲၿမိဳ႕ထဲပါတ္ၿပီး လုိအပ္တဲ့ ေအာက္ခံသုတ္ေဆး၊ မူလီ၊ ေရနံခ်ည္း၊ ပြဲၫွက္ စတာေတြကုိ၀ယ္ေပးလုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ လုိအပ္မယ့္ လက္သမားပစၥည္းေလးေတြကုိလည္း ၀ယ္ခဲ့ေပးေသးတယ္။ ေဘာ္ဒါေနတဲ့ ၁၀-တန္းေက်ာင္းသူေလးကုိ ဓါတ္ပုံသြား႐ုိက္မလုိ႔ပါပဲ။ အခ်ိန္ကလည္းနည္း၊ သြားရင္းလာရင္း ကားဂိတ္က ကားတစ္စီးက က်ေနာ့္ကုိ လုိက္ရွာေနတာေတြ႕တာနဲ႔ ရန္ကုန္ကုိ ျပန္လာခဲ့ရတယ္။
ေဒးဒရဲမွာက ညေန ၃း၀၀နာရီဆုိရင္ လုိင္းကားဂိတ္က ပိတ္ၿပီ။ လူရမွ ကားထြက္တာ။ အဲဒီတုန္းက အခ်ိန္က ၄း၀၀နာရီ၊ လူက ၃-ေယာက္ကအသင့္ေစာင့္ေနတယ္ဆုိေတာ့၊ ကားဆရာက ေဒးဒရဲၿမိဳ႕ထဲမွာ က်ေနာ့ကုိ လုိက္ရွာတာ။ မနက္ကတည္းက က်ေနာ္ပါလာတာကုိ သိတဲ့ ကားသမားတစ္ေယာက္က၊ အဲဒီလူ ဒီေန႔ ရန္ကုန္ျပန္မွာ ငါ, ေစ်းထဲမွာ သူ႔ကုိေတြ႕လုိက္တယ္၊ သြားရွာဆုိလုိ႔ ေရာက္လာတာ။ ႐ုပ္ဆုိးတုိ႔ ကံေကာင္းခ်က္မ်ား ... အျပန္ကားခကေတာ့ ေခါင္းခန္း ၆၀၀၀က်ပ္၊ အလယ္ခန္းကုိ ၅၀၀၀-က်ပ္နဲ႔ စီးလာရတာ။ တစ္လမ္းလုံး မုိးေတြ သည္းခ်ည္းမဲခ်ည္း ႐ြာလုိက္တာဗ်ာ မေျပာနဲ႔ေတာ့၊ ဒလ ဆိပ္ကမ္းကုိ ညေန ၆-နာရီ ၁၅-မိနစ္မွေရာက္တယ္။ မုိးအရမ္း႐ြာေတာ့ ကားဆရာကလည္း သိမ္းမေမာင္းရဲဘူး။ လမ္းကက်ဥ္း၊ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ ႐ြာစဥ္ရွိေနေတာ့ ကားလမ္းေပၚ ကၽြဲတက္၊ ႏြားတက္၊ ကေလးေတြ၊ ဆုိက္ကားေတြ၊ ဆုိင္ကယ္ေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ ... အႏၲာရယ္မ်ားတယ္ဗ်။
အျပန္ ႐ြာက ငါးဒန္တစ္ေကာင္ လက္ေဆာင္ေပးလုိက္တယ္။ မေန႔က အဲဒီငါးကုိ အိမ္မွာခ်က္စားတယ္။ အဟဲ ... ေကာင္းတယ္ဗ်။ အမ်ဳိးသမီးကလည္း ဟင္းခ်က္ေကာင္းဆုိေတာ့ (မယုံရင္ ႐ြာသားေလးေမးၾကည့္)၊ ထမင္းစားလုိက္၊ အိပ္လုိက္နဲ႔ လူေတာင္ နည္းနည္း၀လာသလုိပဲ။
မွတ္ခ်က္။ ႐ြာကလူငယ္ေတြ မအားတာနဲ႔ (ငါးရွာ၊ လယ္လုပ္)ေနၾကတာနဲ႔ သူတုိ႔နဲ႔ ဓါတ္ပုံမ႐ုိက္ခဲ့ရဘူးဗ်။
